Moeders wil is wet

06 Mrt Moeders wil is wet

In mijn kindertijd was de leuze “Moeders wil is wet”. Daarmee was het duidelijk dat het gezag destijds behoorlijk autorirair was. Het individuele was ondergeschikt aan de machten boven je: de ouders, de staat, de kerk, de school en noem maar op. We hadden weinig te vertellen. We moesten gehoorzamen. Wetten moesten opgevolgd worden en we hadden te luisteren anders kregen we straf. Je hoorde dingen te doen als een vanzelfsprekendheid. Men leefde volgens bestaande wetten. Je wilde bij een groep horen en anders besloten anderen dit wel voor jou. Je hoorde bij de upper ten, de middenstand of de arbeidersklasse. Je hoorde bij dit dorp en zette je af tegen een ander dorp. Het was meer een wij tegen aan ander wij. Verbonden sluiten en je samen sterker maken. Het ik-je werd ondergesneeuwd onder de grotere machten. In de zestiger jaren komt de democratie in opkomst en onderdrukte groepen laten van zich horen: de vrouw, de arbeider, de kerkganger. Het tijdperk van het individualisme doet zijn intrede. Er is plaats en waardering voor persoonlijke ontwikkeling, de focus ligt op het ik. Het doorslaan naar egoisme ligt bijna voor de hand.

 

In deze tijd komt er echter een nieuwe manier naar boven: van ik naar wij, waarin ikken met elkaar samenleven of werken, waarbij gebruik gemaakt wordt van elkaars kwaliteiten. Je komt dan tot het getal 1 + 1 = 3. Wat een synergie! Wederzijdse afhankelijkheid geeft een wij-gevoel, waarbij het individu met zijn krachten een belangrijke bijdrage levert aan het geheel.

 

Wat zou dit voor de toekomst kunnen betekenen? Gelukkige relaties? een betere wereld?